"โปรเจคเยอะเหลือเกินนะ"
 
 
 
นี่เป็นประโยคที่ผมมักจะโดนหลายคนกล่าวไว้
ในต่างช่วง ต่างวาระ และต่างเจตนาที่สื่อผ่านภาษา 
 
แต่ล้วนสื่อความจริงที่ว่า
ผมเป็นคนที่คิดสร้างงานการ์ตูนหลาย ๆ เรื่อง จนดูเป็นคนที่มีงานมากมายให้ทำ
มีงานล้นมือ ทำไม่ทัน และหลายงานก็ยังค้างคา หรือไม่ได้แม้แต่จะเริ่ม
 
นั่นสินะครับ หรือผมควรจะหยุดคิดเพิ่มเสียที แล้วก็ทำไปทีละอย่าง
ไม่ใช่ว่าดีแต่พูดแล้วไม่เสร็จสักอย่าง
 
 
ผมเคยกังวลในเรื่องนี้มาแล้ว
จนช่วงหนึ่งที่คิดอะไรไว้ก็ได้แต่เก็บงำ ไม่กล้าบอกเล่า
หรือถึงคิดได้ก็แค่จด ๆ ไว้แล้วก็วางก่อน
โดยล็อกตัวเองไว้ว่า
 
"ถ้าออริเก่ายังไม่ว่างทำต่อ ก็จะหาเรื่องใส่ตัวทำเพิ่มทำไม"
"ทำไปทีละงานสิ"
 
...
ผมเคยยึดกับความคิดแบบนี้
และเมื่อบวกกับช่วงเวลาที่ผมยุ่งกับการทำงานแต่ง
ทำให้พัฒนาการและผลงานออริในช่วงปี 2010-2011 แทบจะแน่นิ่งไปเลย
 
แม้ปี 2012 ผมจะได้ทำ "การ์ตูนอาเซียน" แต่นอกจากนั้นก็ไม่มี
ภาพดี ๆ ที่นอกเหนือจากงานลูกค้าก็ไม่มี เพราะบลอคตัวเองไว้หมดว่างานหลักต้องมาก่อน
 
ออริใหม่ไม่คืบหน้า (เพราะไม่ว่างล้วน ๆ สักที)
วาดเล่นก็แทบไม่มี (เพราะกดดันว่าต้องทำทีละงาน)
และไอเดียใหม่ ๆ ก็ไม่เกิด (เหตุผลเดียวกัน)
 
ไม่ว่าจะเพราะปัจจัยภายนอกหรอภายในก็ตาม
 
แต่ผมแช่แข็งตัวเองไป
ในช่วงเวลาที่ผมเรียกกลับมาไม่ได้แล้ว
 
 
 
 
-------
 
จนกระทั่งผมคิดได้ว่า วิถีชีวิตการทำงานของผมแบบนั้น มันไม่เวิร์ค
 
ในปลายปี 2012
ผมลองเปลี่ยนความคิดใหม่
 
งานทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นงานหลัก งานรอง
งานใหม่ที่ยังไม่ออกโรง
หรือแม้แต่งานวาดเล่นขำ ๆ
 
มันล้วนมีคุณค่าต่อพัฒนาการทั้งนั้น
และไม่จำเป็นต้องรอทำไปทีละอย่างเสมอไป
 
 
ผมลองย้อนกลับไปดูช่วงเวลาที่ผมยังเคยวาดรูปอย่างสนุกสนาน
และคิดออริใหม่ ๆ แบบไม่ได้มีแรงกดดันมากเท่าช่วงหลัง
 
หลายงานที่คิดตอนเรียนถาปัต ... แน่นอน มันไม่ได้ทำจริงหรอก
แต่พวกมันล้วนเป็น "ฐานราก" และเป็น "ขั้นบันได" ให้มีเรื่องราวใหม่ ๆ ที่ผมเขียนทุกวันนี้
 
 
 
 
1
 
อย่างเช่น "ธี.วี."
ที่เปิดตัวในช่วงที่ผมทำธีสิส (ภาพขวา)
ก็มีพื้นฐานตัวเอกจากเรื่อง "Dynamic Museum" ที่เคยคิดไว้นานแล้ว (ภาพซ้าย)
 
 
แม้ว่าตอนที่ผมคิด ธี.วี. ผมไม่ได้นึกถึงการมีอยู่ของการ์ตูนก่อนหน้านี้เลย
แต่ผมก็ยังเชื่อว่า สิ่งที่เคยคิดมาก่อนหน้านี้ แม้ว่ายังไม่ได้ออกมาเป็นรูปธรรมก็ตาม
มันเป็นตัวช่วยต่อยอดให้การคิดต่อไปมีการเติบโตมากขึ้น
 
อาศัยจินตนาการอันอิสระปราศจากความกังวลใด ๆ ในชีวิตการงาน
มาบวกประสบการณ์ที่ได้เรียนรู้ผ่านงานต่าง ๆ
ออกมาเป็นออริเรื่องใหม่ ที่ได้ทั้งความสด และพัฒนาความเคี่ยวมากขึ้นครับ 
 
 
--------
 
2
 
 
สำหรับ "ไตลาน"
การ์ตูนไทยอิงภาคต่าง ๆ ที่ผมได้เขียนไว้ตั้งแต่ปี 2009 และครบ 4 ปีในปีนี้
 
(อันนี้ภาพที่มาวาดฉลองครบ 4 ปีครับ หลังจากเว้นไปนาน แม้ตอนครบ 3 ปีก็ยังไม่ได้วาด) 
 
แม้ว่าผมเขียนได้ต่อเนื่องถึงแค่ต้นปี 2010 แล้วก็ต้องเว้นช่วงไปเพราะงานรับจ๊อปที่มากขึ้น
รวมทั้งในตอนนี้ที่คิดจะมารวมเล่ม แต่ก็ต้องชะลอไปเพื่อไปขัดเกลาพล็อตและข้อมูลก่อน
แต่ผมก็ไม่คิดว่าเวลาที่ผมลงไปกับการ์ตูนเรื่องนี้เป็นความสูญเปล่า
 
การที่ผมเขียนเรื่องยังไม่จบ ทำให้ผมมักรู้สึกผิดเวลาที่ไปเปิดออริใหม่โดยที่ยังเว้นเรื่องนี้
หลาย ๆ คนมักถามถึงตอนต่อไป และการรวมเล่ม จนผมเคยกดดันว่า
หรือผมจะต้องหยุดทุกอย่างเพื่อทำเรื่องนี้ต่อ แล้วค่อยไปทำอย่างอื่น
 
และความคิดแบบนี้แหละ
เป็นอีกหนึ่งในสาเหตุที่ผมแช่แข็งตัวเองไปเป็นปี
เพราะไม่ได้วาดเล่นเลยเพราะมัวแต่กังวลตามที่บอก
แต่ก็ไม่ได้วาดไตลานอยู่ดีเพราะเวลาไม่ได้เยอะพอจะทำอะไรเสกลใหญ่แบบนี้
 
 
จนช่วงหลังมานี้ผมเลยคิดว่า
 
ถ้ายังไม่พร้อมทำไตลาน ด้วยเหตุผลเวลาและประสบการณ์
งั้นก็เอาเวลาสั้น ๆ ที่พอมีอยู่ในตอนนี้
ไปหาประสบการณ์กับสิ่งอันเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนไม่ดีกว่าเหรอ
 
 
 
และหลังจากหลายคนได้บอกผมว่า
 
"วาดเล่นบ้างก็ได้"
"เอาเวลาเฟลไปวาดเล่นอะไรบ้างเถอะ"
"ไม่ต้องคิด